The Greek Mile

Γύρισες κι έγινα κομμάτια

Έμαθα πως γύρισες.

Ναι, για σένα μιλάω. Καριολάκι. Που νόμιζες πως δεν θα το μάθαινα.

Σ’ ευχαριστώ κατά βάσιν. Μου έμαθες πως κανείς δε χρωστάει να νοιάζεται για το πώς νιώθω. Επίσης, μου άρεσε πολύ το μπλουζάκι σου, αυτό που φορούσες τη μέρα που σε πέτυχα στο δρόμο κι άλλαξες πεζοδρόμιο.

Θέλω, όμως, να πάρεις τις βαλίτσες σου και να τσακιστείς πίσω από 'κει που 'ρθες ή σ’ όποια άλλη κωλότρυπα κρυβόσουν. Και δεν θέλω να φύγεις, γιατί δεν θέλω να σε βλέπω -κάθε άλλο.

Ασφαλώς και δεν πρέπει να ερωτευόμαστε

Περπατούσα στην Ερμού ξημερώματα Κυριακής. Τα μαγαζιά ήταν κλειστά, ο κόσμος ελάχιστος, μόλις που άρχιζε να βγαίνει ο ήλιος. Είδα από μακριά σε μια γωνιά, κάπως σκοτεινή, έναν τύπο που έγραφε στον τοίχο με σπρέι. Πλησίασα και είδα έναν αλλόκοτο σαραντάρη με γκρι πουκάμισο και φθαρμένο τζιν . Τελείωσε το πρόχειρο γκράφιτι, γύρισε και με κοίταξε. Με κατάλαβε αμέσως και, πριν προλάβω να ρωτήσω το παραμικρό, αυτός μου απάντησε: